May 16, 2024

Еднаш, одамна, целото семејство се собираше да гледа телевизиска хумористична емисија. Имаше смеа, шеги, децата се радуваа гледајќи ги среќните родители, ќе се спремеше некоја закуска… Денес е некако поинаку, секој си оди по својот пат, семејното заедништво во обичните, ситниците исчезна. За ова разговараме со психотерапевтот Александра Јанковиќ.

Како да се опуштиме во брзото темпо на живот, каде обврските ни го јадат времето, волјата и нервите?
Не само што живееме брзо, туку и преплавени сме со информации од социјалните мрежи кои ни создаваат дополнителни грижи и дилеми.

Ја поминавме планетарната пандемија и сè уште сме во неа, а таа не донесе да се соочиме со болеста и смртта на блиските луѓе. Сето тоа оставило свој белег. А оние кои имаа одбранбени техники за да си го разубават времето во текот на неделата, во еден момент не само што не можеа да патуваат, туку ни да одат. И во моментов имаме војна која не е од локален карактер, но предизвикува и недостиг на храна, гориво, високи цени… Многу се грижиме и се грижиме. Мислам дека сега е моментот да се – повлече линијата! Да си поставиме едно парадоксално прашање: не постои ли живот после смртта, туку има ли живот пред смртта?

Тоа значи дека секој наоѓа начин да го добие она што јас го нарекувам дневна доза на задоволство. Не можеме да чекаме петок да полудиме цела недела, но секој ден да си најдеме барем еден час релаксација кога ќе го правиме она што ни носи задоволство. Прошетка, брзо одење, слушање музика, читање книга, филм, шетање домашно милениче кое може да спаси живот – сето тоа е добро за нашето ментално здравје.

Постојано се жалиме дека сретнуваме мрзливи луѓе. Кој ќе оди на работа наутро со мрачен израз на лицето, ќе му се случат негативни работи бидејќи го привлекуваат и го оправдува првичното верување дека овој свет се променил, дека околу нас има само зло, па не се смее повеќе. Невозможно е човек да не може да создаде ни мала насмевка. А социјалната насмевка се појавува со осмата недела од животот! Бебе му се насмевнува на друго човечко суштество! Да ја вратиме таа насмевка!

Каде е таа наша стара насмевка, нашиот хумор? Ние сме народ кој има и смисла за хумор. И во најтешките моменти ни се појавуваат хумористични критики кои не извлекуваат од депресија, постојана грижа и анксиозност. Секој втор човек со проблем ќе успее да се насмее, тој е на пат кон закрепнување. Смеата е лек кој не чини ништо, бесплатно е. Се разбира, нема да се смееме како луди, но нема да бидеме ниту мрачни. Треба да ги поздравиме оние што ќе ги сретнеме во нашата зграда, во лифт или слично. Има натпревар да бидеш што е можно по урбан, што покул, за да не му одговараш на човекот што живее до тебе. Но, кога ги насмеваме другите, добиваме и нешто, се чувствуваме подобро. Подобро да шокирате со насмевка отколку да бидете темни.

БУДЕЊЕ НА ДЕТЕТО ВО ВАС. Многумина почнуваат да избегнуваат пријатели, дружење. Не личи на нас.
Приказната дека не можеме да се видиме, немаме пари, тоа значи повлекување и отуѓување. Всушност – нè мрзи!
Ова значи секакви работи: уморен сум, депресивен, безволен, рамнодушен, летаргичен. Нема да одиме во кафана затоа што не ни се допаѓа да танцуваме таму. Па што не спречува да го правиме тоа дома, да си играме сами, да се забавуваме и да се радуваме. Секогаш има нешто на тв што ни се допаѓа, па да си играме за нашата душа.

Во тренд се теретаните, јогата, разни видови на обликување на телото.
Не мора да одиме таму. Таму е таа луда прошетка каде што не го следиме добро изгазениот пат од куќа до работа, туку талкаме низ непознати улици, запознавајќи го нашиот град и деловите по кои не сме поминале. Тоа е фантастично, како авантура и ни ја носи радоста на новото. Љубопитноста да го запознаеме дури и градот во кој живееме го оживува тоа дете во нас што сме го закопале со грижи и проблеми.

Како да го разбудите тоа дете во вас, желбата за игра? Да го собереш семејството и да поминеш весела вечер?
Сите сакаме да ги зачуваме нашите детски особини. Можеме да гледаме телевизиско шоу заедно или дури и социјална мрежа и да разговараме за тоа потоа. Ајде малку да се пошегуваме, но важно е да ги слушнеме децата, да видиме како мислат. Децата се гладни за контакт со нас. Родителите често се лицемерни. Многу време поминуваат на телефон, а на децата им забрануваат. Не е сè работа. Како шетач забележав како секоја втора мајка турка количка со бебе и во исто време зборува на телефон. Погледнете што гледа вашето дете, на што се смее, од што се плаши.

Дали сме во состојба да бидеме на тоа ниво на игра кога сме оптоварени со грижи, да полудуваме, да лазиме по подот со децата, да се бркаме, да си играме криенка…?
Всушност, едвај чекаме да полудиме, бидејќи човекот е хомо луденс. Тој би играл – ако може. Затоа ваквите игри за деца се терапевтски за целото семејство. Животот е турбулентен, но секое утро да се заблагодаруваме што сме живи и здрави. Животот е подарок да не го правиме ние пекол.

ЗАПОЧНЕТЕ и ПРЕЗЕМЕТЕ АКЦИЈА. Луѓето порано потпевнуваа додека одеа по улица. Денес, кога слушаме некој како потпевнува, мислиме дека е луд или пијан.
Пеењето е свесен напор и носи големи придобивки. Често пеам додека ги шетам моите кучиња навечер. И се враќам дома како да сум на концерт. Секогаш кога сте во неволја, депресивни – излезете! Повикајте пријател да прошетате, раздвижете се, отселите се од просторот што ви стана тежок. Многу е важно некому да му кажеме што не мачи и да бидеме искрени. Кога ќе најдеме разбирање од другата страна, тогаш сфаќаме дека не сме сами на светот, дека и другите страдаат. Тагувањето е вентилациона терапија и грижите се ублажуваат, дури и поминуваат Време е да влеземе во дисциплината ментална хигиена, секојдневно, со другите. Најлошата ситуација во затворот е самицата.

Значи ни треба дневна доза задоволство? Да, буквално. Седете и гледајте во празно најмалку еден час. Погледнете ги старите фотографии. Неодамна се насмеав кога една жена се обиде да ја прошири сликата со прстите, како што е навиката да гледа дигитални фотографии.

Треба да се вратиш на себе, да си ја вратиш душата. Веќе не е кул да си во депресија. Да се ​​преиспитаме кога ќе се запрашаме: „Што не е во ред со мене?“ Не е сè депресија. Станете, преземете акција, разговарајте со себе, можеби дури и пред огледало. Не мора секоја работа да ве движи! Велат: „Не знам каде терам!“ И тоа е во ред, има лоши денови, но треба да го барате својот час на задоволство. Најдете нешто да ве забавува, вклучете се!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *