May 23, 2024

Стравот е страдање, но нема страдање што не содржи благослов и во кое не се кријат божествени радости. Како плашливиот човек може да го надмине стравот?

Твоето големо страдање е стравот – стравот те мачи, како да те камшикуваат; стравот расипува се што би можеле да очекувате… страв од сериозни болести, од финансиски банкрот… и зголемена несигурност на нашето постоење; страв од… напади, кои денеска се на дневен ред; страв од демонски сили…

Самиот Исус вели: „Во светот ќе имате неволја“ (Јован 16,33). Тој ги навестува последните времиња во кои живееме на почетокот, дека луѓето ќе умрат од страв во исчекување на она што ќе се случи со светот. Да, можеме да се разболиме од страв, можеме да умреме од страв… Како да се справиме со ова големо зло, со ова страдање од страв…?

Така јас, плашлив човек, го победив стравот. За време на Втората светска војна, работев во туристичка служба на мисионерско друштво и затоа патував многу низ Германија. Колку често доживеав аларми на авиони, па дури и оган од ниски авиони. Кога би ме совладал стравот, зборовите би ми помогнале: „Тебе, Исусе, Ти служам во овие опасности! Предавањето на Бога ми ја донесе Неговата близина и секој страв исчезна. (…)

Се сеќавам и на кубанската криза во 1962 година; сите беа во најголема возбуда и страв дека повторно ќе избие светска војна. (…) Овој пат не бев одговорен само за себе, туку и за многу сестри. (…) И таму решението беше сознанието за присуството на Исус и сигурноста дека ништо не може да се случи со мене и со моето семејство што Тој не го сака.

Стравот е присутен само ако го исклучиме Исус Христос од нашите мисли и вера. Меѓутоа, ако го вклучиме Исус во она што стравот ни го става опасно пред очи, тогаш одеднаш сè станува поинаку. (…) Како и со Своите уплашени ученици, Господ чекори пред нас со зборовите: „Мир со вас!“ Неговата царска реч влева мир во нашите срца и Тој нѐ зајакнува. До степен до кој веруваме дека неволјата и ужасот од кои се плашевме, не се одвиваат механички во нејзиниот ужас, туку дека Тој се појавува како некој сосема поинаков, сè се менува.

Исус доаѓа кај нас како светлина што ни ја осветлува темнината Тој чекори кон нас како помошник и ни дозволува да доживееме помош во таа неволја. (…) Тој делува кон нас во својата семоќ, која во најголемите неволји и ужаси го дарува чудото на зачувување и може да ни помогне. (…)

Така им се случи на апостолите кај Генисаретското езеро, кога брановите за малку ќе ги проголтаа и кога од страв почнаа да викаат. Одеднаш, Исус се најде меѓу нив и рече: „Бидете храбри! Јас сум, не плашете се!“. Тоа беше како заповед: Не плаши се, бидејќи ако се плашиш, ја казнуваш Мојата љубов со презир како да не би застанал за тебе во време на неволја. (…) Со цврста рака нè води низ брановите. Никој не нè сака повеќе од нашиот Господ Исус Христос…

Стравот може да владее со нас само онолку колку што не му се спротивставуваме и не велиме: „Да, оче“. Недостигот на предавање доаѓа од фактот дека не ѝ веруваме на Љубовта на Бога Отецот, што нема да дозволи да бидеме искушувани над нашите сили. „Во љубовта нема страв“.

Стравот од мачеништво, стравот од она што доаѓа, ќе исчезне таму кога ќе застанам пред светиот Бог со вистинска Божја стравопочит. Тогаш веќе не се плашам од идните страдања и од тоа што луѓето би можеле да ми направат, туку од фактот дека со презир на Неговите заповеди или со неисправена вина, би можел да го тагувам Бога и со тоа да Го „изгубам“. Ако го „изгубам“ Него, тогаш сум изгубил сè.

Ако го имам Бог, тогаш имам се што ми треба – дури и во најтешките времиња. „Ако Бог е со нас, кој ќе биде против нас? (…)

Стравот е страдање, но нема страдање што не содржи благослов и во кое не се кријат божествени радости…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *