May 23, 2024

Милена Бошковиќ од Нови Сад е мајка на десетгодишно момче со аутизам и АДХД синдром. Секое патување во градот, превоз, продавница, болница, пекара или некое друго место каде што има многу луѓе или чекаат во ред е предизвик или можност за неа да доживее непријатности. Речиси секојдневни ситуации во кои наидува на злонамерни коментари од некои сограѓани, а во „најдобар“ случај игнорирање и неволно превртување со очи.

Една ситуација која неодамна ја доживеала во пекара во нејзина близина која живее, ја навела да зборува за дел од она што го среќава како мајка на дете со аутизам.

Беше сосема обично попладне. Го однела синот во пекара, седнале на терасата и чекале да ги послужат.
Седевме надвор, беше викенд. Еден млад човек работеше сам, а имаше луѓе и надвор и внатре. Го чекавме 25 минути. Беше преполно, поради што чекав толку долго. Надвор седеа луѓе, тој излегуваше неколку пати да им собере додатоци откако ќе заминат. Мислев дека секој момент ќе дојде. Сепак, забележав дека жената во близина, која дојде после нас, е услужена – изјавила Милена за Телеграф.

Ќе влезев и ќе нарачав, но не можев да го оставам детето само додека не се уверам дека се смири, дека нема да падне или да се повреди. Така, во своето брзање, младиот човек успеа да ги послужи другите, а не прескокна нас. Не можев да не реагирам. Станав, отидов до шалтерот и прашав: „Како е ова можно? Зошто не игнорирате?“. Тој ми одговори дека сум груба, дека треба да забележам дека е сам и да влезам и да нарачам.

Според неа, по оваа кратка дискусија, таа останала со детето за да добие нарачка, бидејќи заминувањето од пекарата за момчето би предизвикало бурни реакции.

Моето дете има 10 години, во таа пекара сигурно одиме пет години. Тој е бучен, знае да чука со рацете на масата, што не е само поради аутизам, туку и хиперактивност. Но ваква ситуација никаде, во ниту еден угостителски објект не сме доживеале. Никој не сака врева, јас сум свесна за тоа, но не можам да го ставам моето дете во кафез.

Пола саат колку што седиме, се трудам нешто да не се скрши или истури. На крајот, поради неговата хиперактивност, тој удира во метална ограда. Има и моменти кога испушта неартикулирани звуци, бидејќи на тој начин ги искажува своите емоции – додава оваа мајка, тврдејќи дека веќе некое време се чувствуваат непожелни на ова место.

Мојот син е крајно стереотипен, што значи дека секогаш доаѓа на исти места. Порано седеше таму. Се беше некако на почетокот, но како што старееше, како што доаѓавме почесто, почнавме да се чувствуваме непожелни. Не велам дека никој нешто ни кажа директно, но кога имате дете со аутизам, на крајот ќе научите добро да ја препознаете таа невербална комуникација. Ги чувствуваш тие вкрстени погледи. Штом не види или слушне, по неговите гестови препознавате дека ви праќа порака: „Едвај чекам да заминеш одовде“.

Таа наведува дека ова е само капка која ја прелила чашата. Во последно време имаше неколку ситуации кога тој тип ни ја земаше чинијата, а не ни прашуваше дали завршивме со јадење. И тоа го прави само тој, кој во 90 проценти од случаите ни служи, додека, да речеме, брат му е крајно љубезен.

На крајот на краиштата, Милена имаше измешани чувства. Се чувствуваш сосема смешно, посакуваш никогаш повеќе да не влезеш таму, но моето дете не може да го разбере тоа. Тој само сака да седи во таа пекара и толку. После таа дискусија седнавме и тој доби бурек. Едноставно, детето знае зошто дојдовме овде и не може само така да се излези, не можев да му објаснам. Не знам дали можете да разберете како реагира аутистично лице, но да си замини оттаму без да го добие она за што дојдовме е шок за него. Тоа би предизвикало страшно бурна реакција. Затоа бев принудена, и покрај се, да ја чекам таа храна и продолживме да доаѓаме во наредните денови.

Сепак, ова не е прв пат за оваа мајка и нејзиното момче. Како што вели, навикната е да се соочува со недоразбирањето на своите сограѓани, но и со нивните злонамерни коментари.

Отсекогаш и речиси секаде сме се среќавале со слични ситуации, па гледам да одам на горе-долу на истите места. На пример, во продавницата, кога го чекаме редот, кој навистина се трудам да го почитувам, пред нас има околу пет луѓе, што понекогаш е навистина неподносливо за него. Се трудам да го научам на трпение колку што можам, но кога ќе видам дека веќе се нервира, ги молам луѓето да ни отстапат местто, иако понекогаш и самите го нудат.

Имав ситуација кога една жена ми рече: „Ако детето не може да чека, не треба да го вадиш на улица и да го носиш меѓу народот“. Исто така, бидејќи обожава да се вози во превоз, се случи автобусот малку да се заглави во сообраќајот и да има гужва, што му пречеше и почна да реагира. Тогаш слушнав како некој вика: „Тргни го“ – вели Милена.

На крајот, Милена апелира луѓето да покажат повеќе разбирање за децата со аутизам и нивните родители. Како што вели, не мора да ги сакате, туку да ги почитувате.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *