May 17, 2024

Одамна ништо од никого не барам!. Не дека не разбирам. Не дека
не сакам нешто.
Јас дури и не барам некои да сфатат дека јас сум во право кога размислувам за некои работи онака како што јас мислам. Јас самиот често не сум сигурен дали сум во право. И, сигурен сум дека и можеби не сум. Кој е секогаш во право?

Јас дури и не барам помош. Дури ни да ми се верува.
Работата е во тоа што ми здосади да барам сè освен смислата на битието, едноставно да бидам целосно во остатокот од времето што полека ми се прелева низ прстите.

Го направив мојот дом остров со мал мост за оние кои не сакаат да бидат поправи од мене. Ни повеќе ни помалку. За оние кои почитуваат туѓо мислење за нешто и оставаат да размислуваат другите како нив им одговара.
Кои не бараат да им признавате дека се поправедни, подобри или поразумни.

Мостот е за оние кои, како мене, не се секогаш способни да бидат поправедни, подобри и поразумни затоа што го сопнуваат секакви денови и ненадејни нови борби.

За оние чии животи се доволно променети за да не бараат ништо друго освен да бидат присутни, без преголема почит, да им биде дозволено да бидат тоа што се, за што сè уште имаат сила да бидат.
Немам повеќе нерви за тие што знаат се како треба да се организира светот за да има мир насекаде и да му купат пушка на детето за роденден во третата година.
Ниту за оние што ги опишуваат маните на комшијата, а тие самите, како тој сосед, како мене, се полни со мани.

Не можам повеќе да го трошам моето драгоцено слободно време на оние кои само сакаат да бидат слушани, убедени дека нивните проблеми се поголеми од нечиј туѓ проблем .
Ниту тие што пцујат телевизија додека гледаат политичари и самите тие никогаш не излегле на ниту еден протест и на избори секогаш го заокружуваат „помалото зло“ од двете зла, иако имаат повеќе опции.

Не за оние што купуваат брендирани работи на дете за да бидат среќни. Не можам да го сторам тоа затоа што купувам лекови за да го задржам моето бебе.

Немам трпение за оние кои мислат дека се треба да им биде подредено затоа што во спротивно не сте добри, кои не разбираат дека сте оптоварени до тој степен што никогаш не можете само да си дозволите да седите и да филозофирате со часови за сè кога некој зависи од тебе гладен или жеден, да не боли во неговиот кревок живот, да не биде осамен крај филозофирајќи за смислата на се.
А најмалку за оние кои ги делат луѓето на каков било калап, убедени дека ликот на човекот е негов калап, а не доброто или злото со кое им се обраќа на другите.

Те молам, остави ме на мира. Да бидам, само да бидам уште малку или многу, како што ми дава Господ.
Признавам. Не сум секогаш во право. И јас не сум секогаш добар. Не разбирам се. Не можам да зборувам за многу, исто како што не можам да зборувам за нуклеарна физика затоа што не ја разбирам, затоа што не ми е грижа.

Сè уште имам сила да бидам, едноставно да бидам. Сè уште имам сила:
Да пишувам затоа што така се оддалечувам од болката, од несовршениот свет, од несовршеното јас.Да верувам како што јас верувам.Да сакам единствениот начин на кој знам, како што ме научи борењето со непостојаниот свет, бидејќи само така сето ова има смисла.

Да се ​​грижам затоа што не знам да не се грижам, макар и премногу и непотребно. Барем таа беше самоуништувачка.
Да бидам пречувствителен затоа што не можам да бидам помалку од тоа, иако сум свесен колку тоа ме троши.
Да го направам мојот остров со пет жители, тројца луѓе и две миленичиња безбедна оаза каде што не мора да бидам најдобар, само јас.

Остров на кој другите што ќе дојдат ќе го почитуваат неговиот мир, неговите доблести и пороци доколку не сака никому зло, потребата да се прифати секој што сфатил дека најважното нешто на светот е само да се биде, навистина да биде тоа што го сакаш.

Јас навистина не барам апсолутно ништо повеќе од никого.
Освен да бидам оставен сам да бидам тоа што сум. Ако некому му пречи, мостот секогаш води во два правци. Ако некому премногу му пречи, сам ќе го преведам за да ги научам умовите на оние малку помалку подобри од мене од другата страна. Ако им е чудно, нека се чудат. Ако им е смешно, нека се смеат.

Дозволете ми да бидам, само да бидам и обидете се да научам малку повеќе.Како навистина да се биде и како навистина да се сака!

Весна Ферлуга – Антиќ

Извор: atma

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *