June 25, 2024

Зорана Лазаревиќ. Милица Николиќ. Милица Мршуљ. Три имиња, една личност и приказната од која произлегува ужасот, срцето се топи и на крајот паѓа солза радосница. А се започна во зимата 1994 година, кога во февруари во Гњилане во близина на контејнер пред музичкото училиште беше пронајдено бебе.

На 5 февруари 1994 година во породилиштето во Гњилане пристигнало новороденче, оставено во картонска кутија на улицата Цар Лазар. Кога ја донеле во породилиште, добила се што ѝ одзела суровоста на животот кога го примила првиот здив, љубов, внимание, посветеност и прекар – Нера, по грчката божица на храброста. Тој прекар ја направи Милица вистинска воинка, сопруга и мајка за пример, денес успешна писателка, новинарка и талентирана актерка.

Од Гњилане во 1994 година до Лесковац во 2022 година, патот беше долг, трнлив и на самиот почеток тежок. Имено, таа на најсуров начин, од своите врсници, за време на боmбардирањето на Југославија во 1999 година, дознала дека е посвоена и дека не е биолошко дете на семејствата Николиќ, Светлана и Љубиша.
Имав пет години, во 1999 година, кога дознав дека сум посвоена на грд начин, од деца на улица. Тие го слушнаа тоа од нивните родители, па играа мала војна против мене. Подоцна дознав дека сум посвоена на три и пол месеци и дека сум родена во Косово.

Светлана и Љубиша, брачна двојка од Лесковац кои не можеле да имаат деца, биле полни со љубов од првиот момент кога ја зеле во раце. Кога им кажала што и кажале нејзините другарчиња, тие и објасниле дека можеби не се нејзини биолошки родители, туку дека таа е нивна ќерка.
Се сеќавам, мајка ми убаво ми објасни тогаш и, како што велат, убаво ја прифатив. Тогаш мајка ми ми објасни дека не може да ме роди, туку дека ме носи во срцето, како и дека ме родила друга тетка. Таа не можеше да ме задржи, а тие навистина сакаа бебе.

Како што се испостави, Светлана го најде вистинскиот начин да го смири непомирливото и болно нешто што се случува кога некој ќе ве застрела во најслабата точка од вашето битие. Сепак, раните што останале сепак оставиле лузни со кои морала да научи да живее.
Многу ми помогна да преболам да ги задевањата ид децата. Иако и денес ми остана во потсвеста дека така дознав. Можеби ќе беше подобро да беше поинаку, подоцна во животот. Тоа задевање продолжи и низ основното училиште, каде веќе бев постара и знаев, ако некој ме праша „знаеш ли дека те оставиле од дома“, кратко одговарав „знам“. На тој начин, не им давав простор да одат понатаму. Сега како возрасна, мајка и сопруга разбирам дека се криви и виновни родителите на тие деца, кои тоа го кажале пред нив и им дозволиле да се однесуваат така, децата во тоа време не биле криви.

Кои се нејзините вистински родители, од каде се, чија е, почнала да копа во пубертетот. Првиот обид да се дознаат сите детали не вроди со плод, но загатката полека почна да се расплетува.
Никогаш не бев заинтересирана да дознаам до својата 16-та година. До 16 години бев убедена дека бев во дом за наоуштени деца во Белград. Кога влегов во пубертет, кога првпат се заљубив, се дружев, си помислив, што ако случајно сретнам некој што ми е брат или сестра, дека сум во роднинска врска, да се сретнам со мајка ми или татко ми на улица, без да знам кои се ? Сè ме плашеше. Тогаш се отвори таа тема, ги прашав родителите, реков „би сакала да знам која сум, што сум, од каде доаѓам“. Потоа ми рекоа дека и тие не знаат се, ќе одиме во центар за социјална работа и ќе се обидеме да дознаеме. Таму дознав дека сум од Косово.

Топката почна да се одмотува. Информациите беа тешко да се добијат, па дури и кога се добиваше ново знаење, некои од лузните стануваа поголеми.
Тешко стигнав до тие хартии, сите врати ми беа затворени. Сè беше некако многу сомнително, подоцна дознав дека татко ми бил влијателен човек на Косово, како и дека наводно сето тоа го прикрил. Мојот покоен татко ми кажа дека сум посвоена во Гњилане и дека мојата биолошка мајка ме оставила затоа што морала. Кога дознав каде, не ми беше грижа. Ја знаеја информацијата дека сум најдена до училиште, мислам дека е музичко, како и дека улицата се вика Цара Лазар. Бидејќи беше улицата Цар Лазар, во болницата ми дадоа име Зорана Лазаревиќ, затоа што ме најдоа во зори во таа улица Цар Лазар.

Со тие факти, во неа почна да се буди вознемиреност. Како може некој да остави дете на улица, каква личност е тоа? Таа се уште не успеала да дојде до биолошките родители.
Сознанието дека сум оставена на улица многу ме потресе и вознемири. Анксиозност, напади на паника, сфатив дека навистина не ме посакуваат. Тоа некако го надминав со моите родители. И ништо не најдов во весниците. Во весниците пишуваше само, НН лице пронајде бебе на, на 5 февруари 1994 година. Полесно ми беше, си помислив, којзнае каде заминале од Косово. Тоа ме одржа неколку години, а потоа почнав повторно да барам.
Еден ден, таа реши да ја прошири потрагата преку социјалните мрежи. На Фејсбук групата посветена на Гњилане таа остави статус кој се рашири жестоко. Набрзо почнаа да пристигнуваат првите информации.

Имав 18 години кога анонимно ја објавив мојата приказна преку Фејсбук. Почнаа да се јавуваат сите што се сеќаваат на тој настан. Барав по медиумите и не најдов ништо. Само еден новинар ми кажа дека се сеќава на информацијата дека „Вечерње новости“ објави дека е пронајдено бебе.
Почнала повторно да се јавува во центарот за социјална работа. Во еден таков разговор таа случајно открила како и каде навистина е пронајдена. Тоа знаење ја придвижи земјата под нејзините нозе.
Кога комуницирав со работниците од центарот во Гњилане, тие не сакаа ништо да ми кажат. На крајот ми се јави крајно нељубезна вработена во центарот, која храбро ми рече „А, зошто го бараш тоа ѓубре што те оставило до контејнерот?“. Првпат слушнав за таа информација. Кога се собрав, ја прашав дали е тоа вистина. Таа ми рече: „Да, да, го знаеме тоа, те оставија во кутија, непокриена, да умреш. И ја бараш таа личност“. Не можам да тврдам дека било така, бидејќи тоа ми го кажале телефонски, но дека сум бил на училиште и на улица е вистина.

Наскоро дошла прво до роднините на нејзината биолошка мајка, па потоа дури и на разговор со неа. А за да дознае која е нејзината мајка, морала да разговара со дури седум жени кои таа година ги оставиле своите деца на Косово. Отпрвин, жената за која дознала дека е нејзината мајка одбила да го признае тоа. И потоа…
Сакав да ја прашам зошто. Тоа го напишав во книгата „И тиквата има корени“. Прво, тогаш бев девојче, знаев дека еден ден ќе бидам мајка и нечија жена. Ме интересираше да знам, не дај Боже, налетувам на некој што ми е братучед. Средбата дојде преку луѓе, а на крајот ми се јави братот на нејзиниот вујко и ми кажа која е таа.
Интересно е што морав да разговарам со седум жени, бидејќи во 1993 и 1994 година дури седум од нив ги оставија децата. Во разговорот со секоја од нив зборував кога го оставила своето дете и зошто. Потоа дојдов кај неа, се јави таа. Знаев дека има семејство, се и сешто и не сакав да и ја расипам идилата. Прво не сакаше да признае, па рече дека тоа се некои нејзини братучеди, а на крајот сепак призна се, дојде во Лексовац. Ме прегрна, почна да плаче…

На прашањето „Зошто“, таа добила одговор дека мора да го направи тоа бидејќи немала поддршка од брачниот партнер, ниту од најблиските.
Не беше малолетна, но ми кажа дека мора да го направи тоа поради нејзиниот биолошки татко. Беше оженет, тогаш беше на функција во Косово, без поддршка од нејзините родители. Таа само мораше да го направи тоа, рече таа. Моментално живее во град во Србија. Не сум сигурна дека сегашниот сопруг и децата знаат што правела – вели Милица.
Се што поминала во животот до денес, ја направила Милица силна жена, целата тага и стравови ги претворила во зборови. Таа преку своите романи покажа неверојатна дарба за пишување, која не остана незабележана. Она што таа го посочи како „главен виновник“ за тоа е нејзината животна приказна.

Во филмот „Тома“ има една реченица „Среќните луѓе не пишуваат песни“. Стојам зад тоа, некој што е навистина исполнет и среќен не може така лесно да напише ниту една среќна реченица. Оваа потреба за пишување произлезе од тага, од емоционална празнина. Досега напишав две книги, а откако станав мајка, бидејќи сум исполнета со љубов, не можам да поврзам две реченици.
Кога станала мајка и за прв пат го зела својот син во раце, сфатила што всушност направила нејзината биолошка мајка. Тогаш решила да прекине секаков контакт со неа.

Не сакам повеќе да слушам со неа. Кога и се јавив првпат ми рече „Ако сакаш можеш да ме удриш, да ме плукаш, што сакаш да ми правиш“. Тогаш и реков „Не сакам ништо. Ти ме роди, ти благодарам. Да не ме родише, немаше да бидам таму каде што сум“. Меѓутоа, кога го родив син ми на 18 септември минатата година, кога го зедов во раце, сфатив колку лоша работа направила, што оставајќи ме на улица сакаше да го уbие тоа што го родила. . Во тој момент сфатив дека не можам да и простам и да заборавам додека е жива. Не ѝ го кажав тоа.
Таа денес е новинарка, актерка и писателка која зад себе има неколку книги. Успешна, би се рекло, и покрај се што и се случи при раѓањето. И додека од љубов влезе во актерството и пишувањето, короната ја внесе во новинарството.

Случајно станав новинарка, кога короната престана да дејствува. Мојот сопруг виде оглас на локална телевизија дека бараат новинар, отидов на пробен период и се вработив. Планирам да се вратам и да глумам, моментално пишувам монодрама – вели таа.

Сепак, синот Илија и сопругот Милош се приоритети денес, заедно со семејството кое и посветува внимание и љубов. Се што неправедно и е одземено на почетокот на животот.

Детето има две баби, еден дедо, одговорен татко и многу љубов. Моментално сум на породилно, но во секое време знам дека го имам нивното внимание.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *